Verke Editorial

भावनिकदृष्ट्या सुन्न वाटते? सुन्नता प्रत्यक्षात काय करत आहे

भावनिकदृष्ट्या सुन्न वाटणे हे आतून वर्णन करणे कठीण अवस्थांपैकी एक आहे. हे दुःख नाही. हे चिंता नाही. हे एक सपाटपणा आहे — एक भावना की जिथून भावना यायची तो चॅनेल शांत झाला आहे. सायकोडायनामिक चौकटीमधून थोडक्यात उत्तर असे आहे की सुन्नता क्वचितच अनुपस्थिती असते. ती सहसा एक संरक्षण असते. मन, जेव्हा काहीतरी थेट जाणवण्यासाठी खूप जास्त असते, तेव्हा आवाज कमी करते — कधी काही तास, कधी काही वर्षे. सुन्नता समजून घेणे, मग, भावना परत आणण्याबद्दल कमी आहे आणि ती काय संरक्षण करत आहे याबद्दल हळूहळू आणि हळुवारपणे उत्सुक होण्याबद्दल जास्त.

Psychodynamic कार्य बधिरपणाला माहिती म्हणून मानते. ओव्हरराइड करायच्या खराबी म्हणून नाही. जेव्हा मानस भावना सपाट करते, ते सहसा असे असते कारण सिस्टमने — अनेकदा तुमच्या जागरूक भागाशी सल्लामसलत न करता — मूल्यांकन केले आहे की खाली जे आहे ते सध्याच्या क्षमतेपेक्षा जास्त आहे. सपाटपणा हे असताना कार्य शक्य करते. ते एक संरक्षण आहे, तांत्रिक अर्थाने: एक रचना जी मन कठीण गोष्टी व्यवस्थापनीय अंतरावर ठेवण्यासाठी बांधते.

तो दृष्टिकोन सुन्नपणाशी तुमचा संबंध बदलतो. सहज प्रवृत्ती म्हणजे त्याशी लढणे — एखादी भावना जबरदस्तीने आणणे, "पुन्हा काहीतरी जाणवण्यासाठी" नाटकीय काहीतरी करणे. मनोगतिकी दृष्टिकोन याच्या उलट आहे: सुन्नपणाला तोडण्याचा प्रयत्न न करता त्याला भेटणे. तो काय करतोय याचा विचार करणे. तो केव्हा सुरू झाला याचा विचार करणे. तो स्थायिक होण्यापूर्वीच्या काही महिन्यांत काय होत होते याचा विचार करणे. तो दृष्टिकोन दबाव कमी करतो, आणि दबावच कदाचित आधी सिस्टम ओव्हरलोड करत होता.

आधुनिक मनोगतिक थेरपी (PDT) ने या प्रकारच्या नमुन्यांसाठी काम करण्याचा एक गंभीर पुरावा आधार जमवला आहे. Karolinska गटाच्या 2017 च्या इंटरनेट-वितरित PDT चाचणीत सामाजिक चिंतेच्या लक्षणांमध्ये मोठी घट नोंदवली (d = 1.05) दोन वर्षांच्या फॉलो-अपमध्ये टिकलेली (Johansson et al., 2017), आणि 2023 च्या छत्री आढाव्याने निष्कर्ष काढला की PDT विस्तृत श्रेणीतील प्रस्तुतींमध्ये अनुभवजन्यपणे-समर्थित उपचाराच्या निकषांची पूर्तता करते ("Leichsenring et al., 2023). येथे प्रासंगिकता ही आहे की PDT करत असलेले अंतर्निहित-नमुना कार्य चांगले प्रमाणित आहे, अगदी जेव्हा विशिष्ट लक्षण त्या चाचण्यांनी मोजलेल्या गोष्टींपैकी एक नव्हते.

पुढे पाच गोष्टी करायचा प्रयत्न करायच्या आहेत — सौम्यपणे, जबरदस्ती न करता. त्या शून्यतेला टकराव ऐवजी कुतूहलाने भेटण्याच्या मनोगतिक मुद्रेतून काढलेल्या आहेत. त्या आघात प्रक्रिया करण्यासाठी डिझाइन केलेल्या नाहीत; जर आघात चित्रात असेल, तर योग्य संसाधन एक आघात-जागरूक थेरपिस्ट आहे.

1. बधिरतेला माहिती म्हणून वागवा, अपयश म्हणून नाही

सर्वात उपयुक्त पहिली चाल ही सर्वात लहान आहे: सुन्नपणाला स्वतःमधील काहीतरी चुकीचे मानणे थांबव. त्याला एक संदेश म्हणून मान. प्रणाली तुम्हाला सांगत आहे की क्षमता एका कारणासाठी राखली जात आहे. तुम्हाला अजून कारण माहीत असणे गरजेचे नाही. तुम्हाला फक्त संदेशवाहकाशी वाद घालणे थांबवायचे आहे. हा बदल, स्वतःहून, अनेकदा खोलीतून काही दबाव काढतो.

2. एक हळू शरीर तपासणी करा

दोन मिनिटे शांत बस आणि शरीराकडे लक्ष दे, वरपासून खालपर्यंत. भावनांकडे नाही — शारीरिक संवेदनांकडे. कुठे उबदारपणा आहे? ताण? जडपणा? हलकेपणा? तू भावना निर्माण करण्याचा प्रयत्न करत नाहीस; तू जे आहे त्याच्याशी संपर्क साधण्याचा सराव करत आहेस. बधिरता ही अंशतः शरीरापासून वियोग असतो; सौम्य, न-मागणी करणारे लक्ष हा परत येण्याचा एक मार्ग आहे. जर कोणत्याही क्षणी हे अस्थिर वाटले, तर थांब.

3. जे तुम्हाला जाणवत नाही त्याबद्दल लिहा

एक पान उघड आणि त्या अनुपस्थितीबद्दलच लिही. "मला X बद्दल काही वाटत नाहीये. मला Y बद्दल वाटायला हवं होतं. मला इथे, इथे, इथे त्याची अनुपस्थिती जाणवते." पानावर भावना जबरदस्तीने ओतू नकोस. जे नाही त्याचा आकार वर्णन कर. या प्रकारचं लेखन अनेकदा अशी माहिती उजागर करतं ज्यात चेतन मनाला थेट प्रवेश नसतो — नाट्यमयतेतून नाही, तर शांत ओळखीतून.

4. स्वतःच्या अटींवर भावनेशी थोडा संपर्क होऊ द्या

संगीताचा एक तुकडा. एक चित्रपट दृश्य. एखाद्या ठिकाणी फिरणे जे कधी काहीतरी अर्थ ठेवत होते. एखाद्या विश्वासू व्यक्तीशी संवाद. मुद्दा बधिरता तोडणे नाही; भावना स्वतःहून परत येण्यासाठी एक छोटी, कमी-दाव असलेली उघडण करणे आहे. जर काहीतरी लुकलुकले, तर लक्षात घ्या. जर काहीही लुकलुकले नाही, तीही माहिती आहे. कोणत्याही प्रकारे, जबरदस्ती नाही.

5. परत येण्याच्या गतीवर विश्वास ठेवा

बराच वेळ कमी केलेली भावना मागणीनुसार परत येत नाही. ती तुकड्यांमध्ये परत येते — चुकीच्या ठिकाणी अचानक अश्रू, उबदारपणाची अनपेक्षित लाट, क्षुल्लक गोष्टीबद्दल एक छोटी चिडचिड. हे तुकडे म्हणजे प्रणाली सावधपणे उघडत आहे. त्यांना मोठे करण्याचा प्रयत्न न करता स्वागत करणे हे काम आहे. वेग तुमच्या हातात नाही, आणि त्याला घाई करण्याचा प्रयत्न सहसा गोष्टी पुन्हा बंद करतो.

सुन्नपणा एखाद्या विशिष्ट आघातजन्य घटनेनंतर आला असेल, तुम्हाला स्मृती अंतरे किंवा जग अवास्तव वाटत असल्याचे लक्षात येत असेल, तुम्हाला फ्लॅशबॅक किंवा घुसखोर विचार येत असतील, किंवा तुम्ही स्थितीशी सामना करण्यासाठी पदार्थ किंवा धोकादायक वर्तन वापरत असाल, तर कृपया परवानाधारक थेरपिस्ट किंवा तुमच्या डॉक्टरशी संपर्क साधा. आघात-जागरूक व्यावसायिक काळजी त्या सादरीकरणांसाठी योग्य पर्याय आहे; या लेखाच्या तंत्रे हे पर्याय नाहीत. तेच लागू होते जर सुन्नपणा आठवड्यांमध्ये सतत असेल आणि कमी मूड, झोपेत बदल, निराशा, किंवा स्वतःला हानी पोहोचवण्याचे कोणतेही विचार यांसोबत असेल — ते नमुने क्लिनिकल संभाषण मागतात, स्व-मदत दृष्टिकोन नाही.

जर तू आत्ता crisis मध्ये असशील, तर कृपया कॉल कर 988 (US), 116 123 (UK/EU, Samaritans), किंवा भेट द्या findahelpline.com आंतरराष्ट्रीय संसाधनांसाठी.

Verke चा सायकोडायनामिक कोच, Anna, नमुन्यांसोबत या लेखात वर्णन केल्याप्रमाणे काम करते — जे कठीण आहे त्याला संघर्षाऐवजी कुतूहलाने भेटणे, आणि समजूतदारपणा हळूहळू विकसित होऊ देणे. जिथे आघात-केंद्रित थेरपी सूचित आहे तिथे ती पर्याय नाही. तुम्ही psychodynamic कार्याबद्दल अधिक वाचाएक पद्धत म्हणून.

Emotional numbness हे depression चं symptom आहे का?

हे एक लक्षण असू शकते, हो — पण ते नैराश्यासाठी खास नाही. सुन्नपणा बर्नआउट, दुःख, दीर्घकालीन ताण, विच्छेदन आणि अतिभाराविरुद्ध संरक्षणात्मक प्रतिसाद म्हणूनही येतो. सुन्नपणाभोवतीचा नमुना — आधी काय झाले, इतर कोणत्या अवस्था आहेत, किती काळ टिकले आहे — हे लक्षणापेक्षा जास्त महत्त्वाचे आहे. तुम्हाला नैराश्य आहे की नाही हे तपासण्यासाठी एक तज्ज्ञ डॉक्टर योग्य व्यक्ती आहे.

तुम्ही एकाच वेळी सुन्न आणि चिंताग्रस्त अनुभवू शकता का?

होय, आणि हे संयोजन लोकांच्या अपेक्षेपेक्षा अधिक सामान्य आहे. Numbness अनेकदा पार्श्वभूमीत बसते तर चिंता पृष्ठभागावर चालते — चिंता हा भाग आहे जो लक्ष वेधतो; numbness खाली आहे. ते विरोधाभासी नाहीत. दोन्ही निरंतर दबावाला सिस्टमचा प्रतिसाद असू शकतात: चिंता ही अलार्म आहे; numbness म्हणजे सिस्टम भावनेचा आवाज कमी करून ऊर्जा वाचवण्याचा प्रयत्न करत आहे.

हे dissociation आहे का?

शक्यतो. Dissociation हा एक spectrum आहे — सौम्य forms (zoning out, शरीरापासून दूर वाटणं) stress खाली सामान्य आहेत; अधिक pronounced forms (वेळ गमावणं, स्वतःबाहेर वाटणं, जग unreeal दिसणं) professional attention आवश्यक असल्याचे संकेत आहेत. जर तुम्हाला more pronounced forms लक्षात येत असतील, विशेषतः trauma नंतर, कृपया self-help वर अवलंबून राहण्याऐवजी trauma-informed therapist शी सल्ला घ्या.

आघातानंतर सुन्नता का येते?

कारण प्रणाली ते करत आहे जे करण्यासाठी ती बनवली गेली होती — तुम्हाला क्षमतेपेक्षा जास्त तीव्रतेपासून संरक्षण करणे. आघातानंतरचा सुन्नपणा हे अपयश नाही; ते एक संरक्षण आहे. तथापि, आघातावर प्रक्रिया करणे विशेष कार्य आहे ज्याला कोचिंग किंवा स्वयं-मदत तंत्रांऐवजी आघात-माहितगार थेरपिस्टचा फायदा होतो. जर आघात तुमच्या चित्राचा भाग असेल, तर कृपया विशेषतः त्यावर काम करणाऱ्या क्लिनिशनशी संपर्क साधा.

शून्यता कधी काळजी करण्यासारखी असते?

सुन्नपणा सतत असेल, विसंगती असेल (स्मृती अंतरे, स्वतःच्या बाहेर वाटणे, जग अवास्तव वाटणे), एखाद्या विशिष्ट आघातजन्य घटनेनंतर आले असेल, किंवा फ्लॅशबॅक, घुसखोर विचार, सामना करण्यासाठी पदार्थाचा वापर, किंवा स्वतःला हानी पोहोचवण्याचे विचार यांसोबत असेल, तर कृपया परवानाधारक थेरपिस्ट किंवा तुमच्या डॉक्टरशी संपर्क साधा. आघात-जागरूक व्यावसायिक काळजी त्या सादरीकरणांसाठी योग्य पर्याय आहे; या लेखाच्या तंत्रे हे पर्याय नाहीत.